In (ijs)vogelvlucht »

Om niet continu achter de feiten aan te lopen heb ik besloten om versneld een blog te schrijven over de afgelopen 5 maanden. Dat wordt een uitdaging want zoals gebruikelijk heb ik niet stil gezeten.

Na thuiskomst (in september 2025- red.) in Zweden moest ik meteen weer aan de slag om een workshop ‘biomimicry en maak je eigen natuurdagboek’ voor internationale touroperators te geven. Ik had daarvoor Nya Lapphyttan – een soort openluchtmuseum met oude houten huisjes en een reconstructie van een middeleeuwse ijzerproductieplaats– gereserveerd. In een van die huisjes hielden we pauze, zodat de deelnemers een beeld kregen hoe men vroeger ijzer won en hoe men leefde. In het aangrenzende bos hield ik de workshop waarbij de deelnemers met al hun zintuigen de natuur konden ervaren. Over het onderwerp biomimicry kan ik overigens een hele website vol schrijven, maar ik beperk me tot één zin omdat ik anders nooit up to date blijf met mijn blog. Biomimicry is het leren van de natuur en inspiratie halen uit de natuur om oplossingen te bedenken voor menselijke problemen. Tijdens de workshop hebben de deelnemers gesnuffeld aan wat biomimicry inhoudt. Wil je ook meer over weten dit mega interessante onderwerp? Vraag het me gerust, ik vertel er graag meer over.

Enkele dagen na de workshop mocht ik aantreden bij de gemeenteraad om mijn burgervoorstel te presenteren. In augustus had ik een burgervoorstel ingestuurd met het idee om een duurzaamheidscentrum in het dorp op te zetten in een van de lege flatgebouwen die de gemeente vorig jaar (voor veel teveel geld) gekocht heeft. De gemeente heeft deze gebouwen waar mensen in woonden gekocht met als doel om de gebouwen te slopen zodat het er niet verloederd. Omdat de gemeente door die investering in die gebouwen geen geld heeft om de gebouwen te slopen, staat de boel nog steeds leeg. Het leek mij een mooi plan om het pand dan maar nuttig te gebruiken en op een eenvoudige manier om te toveren tot duurzaamheidscentrum. Mijn plan is om naast een tweedehands winkel (waar mensen spullen kunnen inleveren die ze niet meer gebruiken) ook een repair café op te zetten (om kapotte spullen te repareren), workshops te geven over hergebruik van materialen en een Fritidsbank te beginnen. Fritidsbanken, een soort bibliotheek voor sportmaterialen, is een heel mooi concept dat verspreid over Zweden te vinden is. Mensen die hun sportmaterialen niet meer nodig hebben, leveren ze in bij de Fritidsbanken. De Fritidsbanken leent die materialen vervolgens uit voor 2 weken aan mensen die een nieuwe sport willen proberen. Het idee van het centrum is ook dat er mensen met afstand tot de arbeidsmarkt kunnen gaan werken en dat het ook een sociale ontmoetingsplaats is tegen bijvoorbeeld eenzaamheid. In de tuin zou ik graag een groenten/moestuin willen beginnen waar mensen die geen eigen tuin hebben hun eigen moestuin kunnen starten en gezamenlijk kunnen gaan moestuinieren. En als beginnend disc golfer leek het me ook een leuk idee om er een disc golf baan te maken, zodat het ook een verzamelplaats wordt waar mensen leuke dingen kunnen doen. En wellicht ook – voor als het slecht weer is buiten – binnenshuis kunnen orientëren. Dat klinkt heel simpel maar is superleuk en uitdagend voor jong en oud. Je moet dan echt goed kaart lezen en snel beslissen. Na afloop van de presentatie in de zaal van de gemeenteraad (al een belevenis op zich) werd ik door diverse mensen aangesproken dat ze het zo’n goed plan vonden. Ook werd er in de media aandacht aan geschonken, en kwamen daarna mensen met aanvullende plannen voor de gebouwen. Hoe dat afloopt kunnen jullie in een van de volgende blogs – wellicht over een jaar of 10 als ik in dit tempo doorga met blogs schrijven – lezen.

Diezelfde week was het eindelijk tijd om mijn auto naar de garage te brengen zodat de schade na de aanrijding met het ree gerepareerd kon worden. Het was nog spannend of mijn auto op tijd klaar zou zijn voor de World Cup wedstrijden van biatlon orientering in Nyköping. Gelukkig was dat zo en kon ik op pad. Onderweg reed ik langs Eskilstuna waar ik een bezoek bracht aan ReTuna – het eerste tweedehands winkelcentrum ter wereld waar o.a. een sportwinkel, een elektronica winkel, een speelgoedwinkel, een kledingwinkel en een boekenwinkel waar tweedehands spullen in hele gespecialiseerde winkels te koop zijn (zie www.retuna.se ) . Dat gaf mij wat nieuwe inspiratie voor en vertrouwen in het duurzaamheidscentrum dat ik hier in het dorp wil opzetten.

Het biathlon orienterings weekend was het weekend waarbij storm Amy voorbijraasde. Dat maakte het schieten niet makkelijk, maar desondanks schoot ik (gezien de omstandigheden) op zaterdag – de dag van de klassieke afstand – relatief goed. Tijdens het inschieten ging het zelfs zo goed (zie bijgaande foto met digitaal afleesbare schietresultaten) dat ik met de wedstrijd overmoedig werd (en dus ook regelmatig mis schoot). Maar ach, ik had een goed excuus: storm Amy! Het hardlopen en dus ook het oriënteringsdeel ging voor geen meter, omdat mijn hielspoor (ja, ik begin oude vrouwen kwaaltjes te krijgen en ben nog niet eens 50) weer opspeelde. Op zondag was het precies andersom: het lopen en oriënteren ging goed (toch weer een bewijs dat ik nog lang geen 50 ben omdat ik mijn lichaam zo snel herstelt – ha ha ha), maar het schieten ging voor geen meter waardoor ik veel strafrondes moest lopen. Ondanks dat was het een leuk weekend.

Het weekend daarna was het familiedag in het dorp waarbij we vanuit de orienteringsclub binnenshuis orienteren in de sporthal organiseerden. Dat was erg leuk en geslaagd en ook daar werd ik aangesproken door onbekenden die mij wel kenden van internet en ik hen niet (inmiddels zijn we geen onbekenden meer overigens).

Tussendoor kreeg ik regelmatig, naast reeën en een haas, een vos op bezoek die door mijn achtertuin slenterde. Dat was een welkome afleiding tussen het werken door. Ook ben ik zo nu en dan op pad geweest met mijn harige vriendje Roschkan.

En jullie zullen het niet geloven maar in oktober was het dan eindelijk zo ver: mijn geborduurde ijsvogel was écht af. Tevens heb ik een ijsvogel van een soort legoblokjes gebouwd, dus mijn ijsvogelcollectie wordt steeds groter. En natuurlijk werd er ook zo nu en dan gefietst.

Verder ben ik bezig met – eigenlijk te – veel opleidingen. O.a. duurzame en circulaire bedrijfsontwikkeling (dat komt mooi uit met mijn plannen voor het oprichten van een duurzaamheidscentrum), Introductie tot cognitieve neurowetenschappen en voeding prestatie en gezondheid. Allemaal erg interessant en ook goed voor mijn Zweeds want ik moet regelmatig presentaties geven (die niet altijd even lekker uitkomen met mijn werk en reizen).

In november werd er door een voor mij onbekende dorpsgenote een oproepje op Facebook geplaatst met het verzoek of er iemand kon helpen met het naar binnen brengen van een nieuwe koel/vriescombinatie. Omdat dat vlakbij mij was en het regende (wat me niet bevorderlijk leek voor dat ding), bood ik mijn hulp aan. Volgens haar was het onmogelijk om dat ding in mijn eentje in het huis te krijgen, maar toen ik vertelde dat ik zelf al 2 koel/vriescombinaties in mijn huis gesleurd had, raakte ze toch een beetje overtuigd. Toen ik daar in de stromend regen op mijn fiets aankwam schrok ik wel, want deze was echt wel groter en zwaarder dan de mijne. Gelukkig las ik later op internet pas dat het ding 103,4 kilo woog – anders had ik waarschijnlijk gedacht ‘dat lukt me nooit’. Maar met wat inventieve trucs en een klein beetje powerrrr lukte het me om de koelvrieskast een trappetje op te sleuren en uiteindelijk in de keuken neer te zetten. De vrouw was me eeuwig dankbaar en stak dat niet onder stoelen of banken. Ik werd door haar op verschillende Facebook pagina’s publiekelijk uitgeroepen tot ‘supervrouw met een ongelooflijke energie’ en ‘je bent geweldig: met meer mensen zoals jou zou de wereld zoveel beter zijn’.

Deze mooie woorden gaven mij genoeg vreugde om de winter goed door te komen, en daarover vertel ik jullie in een volgend blog (die nu echt heel snel volgt….!).