De winter begon voor mij dit jaar al vroeg. Eind november vertrok ik naar Livigno om daar voor Vasa Sport langlaufles te geven. Dat was weer een geslaagde week waarin we veel lol hebben gehad. Ondertussen viel er in Norberg ook genoeg sneeuw om de langlaufloipe te openen. Bij thuiskomst begin december sloeg het weer echter om en werd het warmer en regenachtig. Er hadden zich al Zweedse klanten gemeld voor langlauflessen, maar door de regen werd de sneeuw steeds slechter en zandigerer en werd de langlaufloipe steeds verder ingekort. Net voor kerst is de langlaufloipe zelfs even dicht geweest (een unicum sinds ik hier woon), maar met kerst was er weer een heen en weertje van 2 kilometer open. Dat was voldoende om rond kerst diverse langlauflessen te geven. Ook waaide storm Johannes nog voorbij die zorgde voor veel omgewaaide bomen en troep op de langlaufloipe.
Eind december vertrok ik weer naar Nederland om daar oud en nieuw te vieren en vervolgens naar Ramsau te reizen voor het Noords festival wederom voor Vasa Sport. En terwijl het Nederlands Kampioenschap Langlaufen werden gehouden werd Nederland getrakteerd op een mooie laag sneeuw (terwijl er in Ramsau weinig verse sneeuw te vinden was). Toch was het zoals altijd een geslaagde week. Na afloop reed ik door naar Toblach voor de volgende Vasa Sport reis: de Drei Zinnen langlauftrektocht. Ook hier was er niet superveel sneeuw, maar de loipes lagen er schitterend bij. Dankzij het mooie weer hadden we ook weer prachtige uitzichten op de imposante bergen.
Na deze reis ging ik weer terug naar Norberg waar er enorm veel sneeuw gevallen was en het dus genieten was met al die sneeuw in het bos. Vanuit huis kon ik dus alle kanten op langlaufen en ook met mijn volbeladen pulka in het donker naar de langlaufloipe toe.
Er was eind januari weer een ski orienteringswedstrijd in Falun, dus daar heb ik ook weer lekker in het bos geskied op zoek naar checkpoints. Begin februari stond de estafette van de Engelbrektsloppet weer op het programma waar we met een grote groep van de oriënteringsclub aan meededen.
Toen ik weer bijna aan mijn huis gewend was, reisde ik naar Mora voor de langlaufsafari Zweden – een nieuwe reis van Vasa Sport. Ook daar waren er fantastische omstandigheden, prachtige besneeuwde bomen en blije deelnemers.
Daarna deed ik mee met de 90 kilometer lange öppet spår, een van de wedstrijden van de Vasaloppet over hetzelfde parcours maar dan niet met 15.000 deelnemers maar met ‘maar’ 5000 deelnemers. De langste dagafstand die ik dit seizoen getraind had, was 30 kilometer, dus het was even afwachten hoe ik die 90 kilometer zou volbrengen. Mijn plan was om het op een paar mueslirepen en de versnaperingen die er door de organisatie geregeld werden te doen, maar op advies van mijn langlaufvrienden besloot ik last minute nog 2 kleine gelletjes in te slaan.
De verzorging onderweg was – op etensgebied- matig: drinken was genoeg (inclusief mijn favoriet warme blauwe bessensap), maar qua eten waren er alleen kleine droge kardemom bolletjes. Bij elke verzorgingspost stopte ik zo’n droog bolletje in mijn mond en spoelde ik het weg met wat drinken. Blijkbaar gaven die droge bolletjes voldoende energie, want tot mijn verrassing ging het veel sneller en makkelijker dan verwacht. Voor ik het wist kwam ik niet moe maar wel voldaan bij de finish in Mora aan.
Een week later mocht ik Rick – die zich weer heel knap geplaatst had voor het elite startvak- weer tijdens de Vasaloppet begeleiden. Dit keer had ik een extra opvallende outfit met als thema ‘beast mode on’ gemaakt. Met mijn knalgele reflectievest van het Vasa Sport service team, knalroze mutsje en knalroze handschoen én met mijn beast Knorxie op mijn hoofd, was ik extra goed herkenbaar voor Rick tussen de pro teams. Een Italiaans team vond mijn outfit zo mooi (of belachelijk – zo goed is mijn italiaans niet…) dat ze me daarmee op de foto zetten.
Zoals altijd was het weer een leuk en geslaagd avontuur: in de file naar de start rijden (dit keer in een sneeuwbui waarbij de ruitenwissers telkens bevroren en andere lachwekkende avonturen die niet geschikt zijn voor publicatie op internet), Rick afzetten bij het elite startvak, vervolgens door naar de verzorgingsposten, rennen, drinken en gels aangeven, weer naar de auto rennen en doorrr naar de volgende verzorgingspost én naar de finish. Uiteindelijk behaalde hij een hele knappe 190e plaats tussen alle professionals.
Mijn propvolle winter was nog niet vol genoeg, want direct na de Vasaloppet vertrok ik naar Hemavan voor het begeleiden van 2 backcountry langlauftrektochten. Al de eerste dag had ik pech met mijn pulka. Er was slecht zicht, en ik probeerde traverserend af te dalen.
Dat leek goed te gaan totdat ik opeens in een ‘afgrond’ terecht kwam en in de diepe sneeuw tot stilstand kwam.
Mijn pulka – volbeladen met zo’n 55 kilo bagage- had nog geen zin om stil te staan en denderde (terwijl ik een zachte landing in de diepe sneeuw had gemaakt) verder. Toen ik uit de diepe sneeuw klauterde, zag ik dat mijn pulka frame de duik niet overleefd had: het glasfiber frame was compleet in elkaar gevouwen en zag er uit als een plumeau. Oeps…zou ik mijn pulka weer kunnen oplappen zodat ik de komende 2 weken nog reizen kon begeleiden?
Gelukkig had ik Gorillatape en reservestokken meegenomen zodat ik mijn pulka zo goed en zo kwaad als het ging kon repareren zodat ik toch naar de eerste volgende hut – zo’n 6 kilometer verderop- kon langlaufen.
Daar aangekomen was de huttenwaard heel vriendelijk en zei dat ik alle materialen en gereedschap mocht gebruiken om mijn pulka te repareren.
Een geluk bij een ongeluk was dat het de volgende dag slecht weer was, dus in plaats van een langlaufdagje werd het een pulka-klus-MacGyver dagje. Met wat sneeuwstokken (om de route te markeren) kon ik mijn frame weer verstevigen en konden we de volgende dag weer op pad.
Ik koos ervoor om mijn pulka nog opvouwbaar te houden (met als risico dat het niet sterk genoeg zou zijn – maar dat zou ik wel gaan merken).
We hadden een prachtige afwisselende reis met allerlei omstandigheden: Van strakblauwe lucht en zon tot wind, sneeuwstorm en regen door verschillende landschappen – tussen bomen en over meren, tot boven de boomgrens over kale vlaktes.
Over sneeuwstormen gesproken: een tent opzetten net voordat het windkracht 9 wordt, is geen succes (noot redactie: de tent is nog heel).
Direct na deze reis ontving ik de volgende groep reizigers in Hemavan. De eerste dag, op vrijdag de 13e, was niet mijn geluksdag, want tijdens deze tocht vouwde het pulka frame – die een hele week probleemloos gefunctioneerd had- zich weer in elkaar. Dat betekende in dezelfde hut als de week ervoor weer een spoedreparatie aan mijn pulka maken.
Dit keer was het sneller gefixt en koos ik ervoor om hem niet meer opvouwbaar te maken. Daardoor werd hij sterker en zwaarder, maar minder handzaam.
Voordeel van het extra gewicht was dat de pulka extra zwaar was en me dus extra hard naar beneden duwde – of dat een voordeel was op de laatste ijzige smalle afdaling naar Ammarnäs weet ik niet. Ik weet alleen wel dat ik heel blij was dat ik heelhuids zonder te vallen in Ammarnäs was aangekomen.
Na een mooie reis, waarbij we het noorderlicht zagen, we een dag met windkracht 9 in een hut moesten blijven en de huttenwaard moesten helpen, en sneeuwhazen en sneeuwhoenders zagen reisde ik via vrienden in Luleå weer naar huis.
Direct daarna mocht ik weer op pad voor mijn laatste Back country maatwerkreis van dit seizoen: voor mijn eigen bedrijf UPPTÄCKK naar Grövelsjön. De sneeuw leek al verdwenen maar het laatste stuk in de bus verscheen opeens de sneeuw dat was een voorbode voor een prachtige reis met hele fanatieke deelneemsters die graag kilometers wilden maken. Binnenkort is hier meer over te lezen op mijn website www.katjakleinveld.nl
En toen was het echt het einde van de winter en werd het weer tijd voor de fiets. Daarover lees je meer in het volgende blog!
En nu een nieuwe pulka voor de volgende winter avonturen ?.
Prachtige verhalen, mooie prestaties en prachtige foto’s.