Na de generale repetitie in Norberg was het eind mei tijd om naar Nederland te treinen (alweer, want eind april was ik daar ook al voor een surprise party van een 50 jarige vriendin). Twee dagen voor vertrek naar Frankrijk ging ik -nadat ik in Soesterberg gewerkt had- in Utrecht nog even nieuwe barefoot fietsschoenen kopen. Net voordat ik naar Utrecht vertrok, werd mijn fiets nog even gecheckt en tijdens die check sneuvelde mijn voorrem…. Dat betekende dat ik zonder werkende voorrem door de megadrukke binnenstad van Utrecht moest fietsen en dus niet te hard mocht fietsen.
Met mijn nieuwe kikkerachtige brede zero drop fietsschoenen met carbon zool (waar niet op te lopen is, maar wel heerljik op te fietsen is) ging ik daarna nog op bezoek bij een vriendin in Utrecht. Op de terugweg hield ik me bezig met de vraag ‘hoe kom ik binnen 1 dag aan een geschikte fiets voor de Alpe d’HuZes?’. Maar die vraag werd later op de avond beantwoord door een vriendin die me spontaan haar fiets aanbood en de fiets zelfs de volgende ochtend met sportgelletjes bij mijn ouders kwam afleveren. Wat een superservice, nogmaals superbedankt Bernadette!
Op zaterdag was het tijd om de huurauto op te halen en in te pakken. Bij mijn fietsclub in Gemonde had ik bij het inpakken van veel fietsen en bagage in onze bus voor fietsweekenden de reputatie opgebouwd als inpakspecialist, dus dat kwam nu goed van pas. Uiteindelijk lukte het me om mijn leenfiets, de bagage én zelfs mijn ouders mee te nemen in de auto en zo reden we naar Bourg d’Oisans.
Mijn ouders hadden daar een appartementje in het centrum, en ik stond met mijn tentje buiten het dorp op een rustige camping.
Op dinsdag was het tijd voor een rondje Col d’Ornon als opwarmertje voor donderdag.
’s Middags reed ik met mijn ouders de Alpe d’Huez omhoog om hen te laten zien hoe de Alpe d’Huez er in het echt uitziet. Al bij bocht 21 (de eerste bocht van onderaf gezien) stond het kippenvel op mijn armen: de bocht hing vol met spandoeken van mensen die veel te jong overleden zijn aan kanker met levensgrote foto’s erbij. Zo ging dat bocht na bocht door…. Heel indrukwekkend en bijzonder. Ook voor mijn ouders was het bijzonder: zij hadden niet verwacht dat het zo steil zou zijn.
Bovenop de berg kwam ik zonder het te hebben afgesproken Sander tegen in de grote tent – die barstensvol zat met mensen. Hij had net een interview gehad voor SBS6 voor een reportage en was op zoek naar een lift terug naar het dorp. Omdat wij – nadat we herdenkingskaarsen hadden gekocht voor op de berg- ook klaar waren, reden we met zijn vieren naar beneden.
Dinsdagavond was het gezellig op de camping. De meeste campinggasten waren vrijwilligers voor de Alpe d’HuZes. Terwijl ik onder de overkapping aan het koken was, raakte in gesprek met mijn buurvrouw Annelies (die ook vrijwilliger was) en motard Arjan (die een knalgele motor had).
Annelies zou woensdag meedoen aan de Alpe d’HuZus. Dat is een speciaal evenement voor vrijwilligers, waarbij ze één keer de berg op mogen fietsen of lopen. Voor de motards is het een soort generale repetitie voor de grote dag op donderdag.
Ik besloot dat ik Annelies zou gaan aanmoedigen. In een jolige bui vroeg ik Arjan hoe ik ervoor kon zorgen dat ik de boel een beetje zou verstoren. Zijn antwoord was duidelijk: dan moest ik vooral midden op de weg gaan staan.
Woensdagochtend, vlak voordat de Alpe d’HuZus van start ging, fietste ik onder het startdoek door. Meteen kreeg ik een brok in mijn keel en kippenvel op mijn armen. Niet veel later kwamen ook de tranen.
Ik besloot bij bocht 21 te gaan zitten (de bocht die dinsdag ook al zoveel indruk op me had gemaakt) en wachtte tot de deelnemers aan de Alpe d’HuZus langskwamen. Het was gezellig druk langs de kant, met muziek en een hoop enthousiasme. Er werd me een cheerleader-pompom in de handen gedrukt. Ik veegde mijn tranen weg en deed al snel enthousiast mee met de andere supporters.
Toen de eerste deelnemers voorbij kwamen, was het natuurlijk speuren naar mijn buurvrouw van de camping. Af en toe kwamen er auto’s omhoog of naar beneden rijden, dus waarschuwde ik de mensen langs de kant als er verkeer aankwam.
En toen zag ik Annelies. Ik sprong op en rende de weg op om foto’s van haar te maken en haar aan te moedigen. Op precies datzelfde moment stopte er een knalgele motor vlak voor mijn neus…. Arjan (die me vervolgens meteen van de weg af dirigeerde)! Dat was wel heel erg toevallig (en lachwekkend) dat van de bijna 100 motards die er die dag rondreden, juist Arjan op dat moment bij mij uitkomt! En dat ik (onbewust) precies datgene deed waar we de avond ervoor nog grapjes over hadden gemaakt…
Woensdagavond was er boven op de berg een live-uitzending waarbij Sander geïnterviewd zou worden vanwege zijn bijzondere verhaal. Daar wilde ik natuurlijk ook bij zijn en dus reed ik – lui met de auto- ’s avonds nog een keer de berg op. Ook dit werd een uur vol met kippenvel en emoties in een volle zaal waarbij iedereen op een of andere manier te maken heeft met kanker. De uitzending is terug te zien op https://www.youtube.com/watch?v=KiqVN41Irsw (vanaf 48:45 minuten is Sander aan het woord).
Na afloop werden de kaarsjes op de hele berg alvast aangestoken. In totaal zo’n 12.000! Tijdens de afdaling konden we daar al een eerste glimp van opvangen. Een indrukwekkend gezicht, en een voorproefje van wat me de volgende ochtend te wachten stond.
De nacht was kort en ik had slecht geslapen. Om 3:30 uur zat ik op de fiets naar de start toe. En toen was het op het startplein wachten tot de start om 4:30 uur. Het was nog donker, dus het was mooi om al die lampjes de berg op te zien gaan. De eerste beklimming was stil en donker. Er stonden nog geen toeschouwers langs de kant en ook de muziek ontbrak. Maar met al die brandende kaarsjes langs de weg was het misschien wel de meest indrukwekkende klim.
Vanaf de tweede beklimming werd het steeds drukker en gezelliger. In elke bocht stonden mensen aan te moedigen, met of zonder muziek, en regelmatig werd er van alles uitgedeeld: snacks, drinken en vooral heel veel enthousiasme.
Tijdens het fietsen voelde ik een enorme verbondenheid met de andere deelnemers. De duizenden kaarsjes, de spandoeken met namen en foto’s van overleden dierbaren, de teksten die op de weg waren geschreven… Alles herinnerde je eraan waarom we hier met z’n allen waren. Veel wandelaars hadden foto’s van overleden dierbaren aan hun rugzak hangen. Het maakte de beklimming soms behoorlijk emotioneel, maar tegelijkertijd gaf het ook kracht om door te gaan.
Na de tweede afdaling zaten mijn trouwe supporters – mijn ouders – bij Sanders campertje om de deelnemers aan te moedigen.
Na vier beklimmingen – waarbij ik onderweg ook nog Sander en andere teamleden tegenkwam- voelde ik me nog verrassend fris. Helaas sloeg het weer om en begon het stevig te regenen. Omdat afdalen in de natte omstandigheden steeds gevaarlijker werd – in mijn laatste afdaling stonden er al ambulances op de weg bij een valpartij – besloot ik te stoppen. Dat bleek een verstandige keuze te zijn omdat er daarnaast ook veel deelnemers last kregen van onderkoeling. Ik wilde de prachtige herinneringen aan deze dag bewaren en zal deze nog lang koesteren.
Het is eigenlijk nauwelijks uit te leggen hoe bijzonder Alpe d’HuZes is. Je moet het een keer zelf meemaken om het echt te begrijpen. De saamhorigheid, de emoties, de enorme inzet van alle deelnemers, vrijwilligers en supporters en de geweldige organisatie. Alles bij elkaar maakt dit evenement uniek. Zoveel mensen die zich, ieder op hun eigen manier, inzetten voor hetzelfde doel.
Samen hebben we dit jaar meer dan 25 miljoen euro opgehaald voor KWF Kankerbestrijding. Iedereen die heeft gedoneerd, op welke manier dan ook: ontzettend bedankt. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest!
Inmiddels heeft Sander me gevraagd om ook volgend jaar weer deel uit te maken van Team Sander. En daarop heb ik volmondig ‘ja’ gezegd! Dat betekent dat er opnieuw een uitdaging aankomt, de fondsenwerving is voor mij de grootste uitdaging.
Ik ben dus alweer op zoek naar sponsoren en donateurs voor de editie van 2027. Wil je helpen om onderzoek naar kanker mogelijk te maken? Iedere bijdrage, groot of klein, is welkom! Kijk op mijn pagina https://inschrijving.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/KatjaKleinveld35843/alpe-dhuzes
Laten we hopen dat er een dag komt waarop kanker voor iedereen te behandelen of te genezen is. Tot die tijd blijven we samen strijden. Voor iedereen die met kanker te maken heeft, voor iedereen die we moeten missen en voor iedereen die nog een kans verdient.
Dank je voor je deelname, samen met ons team, alle deelnemers en vrijwilligers, en de vele donateurs hebben we er een onvergeteliijk mooi succes van gemaakt!
Mede door de door AD6 gefinanceerde onderzoeken kan ik vol goede moed en hoop m’n doel op AD6-2027 richten; iets wat vorig jaar nog ondenkbaar was.
Bedankt voor je hulp, inzet en deelname ❤️!
Sander